آداب < آداب و رسوم <  ايران باستان

نگاهي به اخلاق، آداب و رسوم در ايران باستان

آنچه از اخلاق و صفات و آداب و رسوم ايرانيان باستان مي‌دانيم اغلب از منابع غربي است، تاريخ نگاران يوناني و رومي با اين‌كه چندان علاقه‌اي به ايران و ايراني نداشته و از آنها تحت عنوان بربر ياد مي‌كردند با اين حال نمي‌توانستند منكر سجاياي اخلاقي و صفات حميده ايرانيان باشند. همه جا از گفتار، كردار و پندار نيك سخن رفته است، همه جا از بيگانگي ايرانيان از دروغ صحبت مي‌شود.

 ايرانيان به اطفال خود از پنج‌سالگي تا بيست‌سالگي فقط سه چيز مي‌آموختند: سواري و تيراندازي و راستگوئي. دروغگويي را بدترين عيب مي‌دانستند، دروغگو به دوزخ يا سراي ناپاكان و دروغ‌پردازان مي‌رفت و گويا دروغ معاني مختلفي داشته است.پس از آن قرض‌داري را زشت‌ترين معايب مي‌دانستند زيرا معتقد بودند كه مقروض مجبور است دروغ بگويد.

مغان و آموزگاران به كودكان خود مي‌آموختند كه دروغ نگويند، وام نستانند، بدكاري و ستمگري روا ندارند، ميهن خود را دوست بدارند ، وفادار و مردم دوست باشند، مي‌خواره و شكم‌باره، گدامنش و هرزه داري و ژوليده و چركين بار نيايند، به آنان ياد مي‌دادند كه آب دهان در كوچه نيفكنند، در رودها و آبها ادرار نكنند، در معابر چيزي نخورند، به اندازه بخورند و بنوشند و احترام پدر و مادر را نگه دارند و مي‌گفتند، هرگز هيچ پارسي پدر و مادر خود را نكشته است ...

گزنفون، مورخ و فيلسوف يوناني در كتاب كوروش‌نامه نوشته: پارسيان اطفال خود را در دادگاه‌ها حاضر مي‌كردند تا محاكمات را گوش كنند و با دادگستري آشنا شوند. مي‌دانيم كه ايرانيان به عدالت اهميت بسيار مي‌دادند و دولتمردان نسبت به قضات بسيار سختگير و گاهي هم بي‌رحم بودند، نوشته‌اند كه كمبوجيه شهريار هخامنشي و نخستين فاتح مصر، يكي از قضات را كه رشوه گرفته بود محكوم به اعدام نمود، آنگاه فرمان داد تا پوست او را كنده و بر مسند قضاوت بگسترانند.

طبق نوشته هردوت  مورخ يوناني، ايرانيان روز تولدشان را بيش از هر روز ديگري محترم مي‌داشتند و در اين روز بيشتر از ساير روزها غذا طبخ مي‌نمودند. آنها در كوچه و بازار چيز خوردن و پيش روي ديگران جويدن را سخت ناروا مي‌دانستند.

خشونت‌ها و وحشي‌گري‌هاي برخي از اقوام بدوي، كه در مواجهه با مردم بيگانه زبان‌ها بريده‌اند و چشم‌ها كنده و از سر بيگناهان منارها ساخته و يا از خون بي‌دست و پايان آسياها جاري كرده‌اند، در ايرانيان نيست و آنچه هم ديده مي‌شود عمدتا منشا غيرايراني دارد. بهترين دليل اين مدعا فتح بابل توسط كورش كبير مي‌باشد كه به خدايان و باور و دين مردمان بابل احترام گذاشته و آنها را نابود نكرد.

http://naghashi.blogfa.com

نشاني ما:

http://groups.yahoo.com/group/PersianEtiquettes/